185 Deelnemers.

De Heidenheimer Pokal wordt elk jaar gezien als een van de belangrijkste en sterkste
toernooien van het jaar, mede doordat er de Europacup voor clubteams aan gekoppeld is.

Samen met mijn vader heb ik echt proberen toe te leven naar dit toernooi en hebben we specifiek getraind richting de Heidenheimer Pokal. Zo hebben we een extra training gedaan in Leverkusen en hebben we buitenlandse schermers uitgenodigd op Papendal.

Door mijn positie op de wereldranglijst was ik als 16e geplaatst in Heidenheim en dat betekende dat ik vrij was gesteld van de voorronden.
Op Zaterdag begon mijn toernooi dus bij de beste 64.
Hierin moest ik het opnemen tegen Pop uit Roemenie om me te plaatsen bij de beste 32.
Pop is een lastige schermer waar ik vanuit het verleden nog een appeltje mee te schillen had.
Ik begon erg fel aan de partij en Pop had weinig in te brengen wat in een 9-3 voorsprong resulteerde.
Hierna verslapte ik een beetje en liet Pop terugkomen tot zelfs 13-13! Gelukkig maakte ik toen 2 goede acties en won de partij met 15-13.

Voor een plek bij de beste 16 moest ik tegen de Hongaar Somfai.
Tegen Somfai had ik nog nooit eerder een eliminatie partij geschermd en hij is een gevaarlijke schermer die vorig jaar 2x achter elkaar een medaille pakte op een Grand Prix. Wederom begon ik fel waardoor ik telkens een of twee treffers voor kwam. Uiteindelijk won ik deze partij met 15-10.

Voor een plek bij de beste 8 moest ik het opnemen tegen de Zwitser Steffen die de partij ervoor de Duitse nummer 1, Fiedler uitschakelde. Nog nooit won ik een eliminatie partij van Steffen waar ik het laatste Wereldbeker toernooi in Bern ook van verloor. Nu mijn vader er wel bij was (de vorige keren dat ik van hem verloor niet) had ik meer vertouwen en het ging vanaf het begin af aan goed.
Ik won de partij met 15-10 en Steffen had eigenlijk weinig kans.

In de kwart-finale was mijn tegenstander Motyka uit Polen. Oud-Europees kampioen en Zilveren medaille winnaar in Peking met het Poolse team.
In Januari op het Grand Prix van Qatar versloeg ik Motyka bij de beste 16.
Nu verliep de partij eigenlijk zoals in Qatar, alleen was het verschil nu nog duidelijker en ik won met 15-8.

Halve finale! In een schitterende zaal die na de kwart-finales werd omgebouwd moest ik onder het toeziend oog van vele honderden toeschouwers het opnemen tegen Gabor Boczko uit Hongarije.
Boczko is Europees- en Wereldkampioen en werd 4e op de Olympische spelen van Peking.
In 2007 op het GP van Parijs verloor ik in de extra minuut in de halve finale van hem en daarvoor had ik nog niet tegen hem geschermd. Maar zo'n topper stond nog op mijn verlanglijstje onder het kopje 'Nog te pakken schermers'...
De partij verliep erg rustig in het begin. Ik had met m'n vader afgesproken om rustig te beginnen en niet te veel te laten zien. Ik kwam een treffer voor waardoor Boczko moest komen.
Uiteindelijk kwam ik voor met 9-6 tot grote frustratie van de Hongaar.
Toen veranderde hij van tactiek en maakte een aantal treffers achter elkaar, ik kwam uiteindelijk achter met 11-9...Met nog een paar seconden te gaan moest ik iets gaan forceren en maakte een treffer. 11-10.
Met nog 10 Seconden te gaan maakte ik gelijk.11-11. Aan het publiek te horen vonden ze het erg spannend, ikzelf was geconcentreerd want met een paar seconden te gaan wilde ik niet dat Boczko nog iets ging proberen. Ik hield hem onder druk en de tijd liep af. Extra minuut: Ik wist een ding zeker ik moest druk zetten om hem te pakken, dat deed ik. Ik drukte hem naar achter en op een gegeven moment koos Boczko voor de aanval die ving ik op en maakte de treffer! 12-11 gewonnen!

Finale! In de finale was mijn tegenstander Sukhov uit Rusland. In de halve finale schakelde Sukhov de nummer 1 van de wereld Grumier uit Frankrijk al uit en in de partijen ervoor pakte hij ook een aantal wereldtoppers.
Sukhov pakte vroeger bij het WK voor Junioren al eens een medaille.
De partij begon goed en ik kwam op een 5-1 voorsprong, ik zag aan de lichaamstaal van Sukhov dat hij het niet meer wist en zijn schouders ophaalde naar zijn trainer. Sukhov ging vanaf dat moment alles of niks schermen en helaas voor mij pakte dat voor hem goed uit. Ik keek tegen een 10-12 achterstand aan.
Ik zette nog een keer alles op alles en kwam terug tot 12-12 en voelde me sterker worden.
Sukhov zette weer druk en op de een of andere manier verloor ik mijn evenwicht en moest ik naast het halve meter hoge podium stappen. Tot mijn grote verbazing werd ik door de scheidsrechter over de achterlijn gezet, wat een treffer tegen betekend. (Als je naast de loper stapt moet je een meter naar achteren)
Voor mijn gevoel werd ik 1,5 meter terug gezet in plaats van 1 meter.
Maar goed, 12-13 achter, ik moest nu weer gaan aanvallen want Sukhov deed dat nu niet meer.
Na een knappe voorsteek van Sukhov en een alles-of-niets-actie van mij verloor ik de partij met 15-12.

Ik baalde enorm! want op 12-12 zo'n zure beslissing tegenkrijgen is echt kl*te! Ik zat er erg dichtbij en het voelt ook meer een verlies dan een overwinning, want Heidenheim is het Wimbledon van het schermen en ik had mijn naam daar graag op dat grote bord achtergelaten waar vanaf ongeveer 1955 alle winnaars op worden geschreven. Na alle felicitaties te hebben ontvangen en de prijsuitreiking! (een klein plakaatje met Heidenheim erop, daar moet je het dan mee doen) besefte ik toch meer en meer dat ik iets heel moois had gedaan vandaag, maar toch baalde ik nog steeds dat ik die Rus niet had gepakt. Deze zilveren medaille zet ik voor mijzelf toch wel in mijn top-10 van mooiste prestaties. Mijn vader en ik voelde elkaar goed aan en het was ook fijn om teamgenoten te hebben die je van begin tot eind aangemoedigen, dat voelde erg goed!

1 SUKHOV RUS
2 VERWIJLEN NED
3 BOCZKO HUN
3 GRUMIER FRA